Making a magazine..

Als ik het over mocht doen.. die dag....

Ik klemde met mijn zweterige handen om de gladde ijzeren paal. De metro minderde vaart en ik keek naar het lampje dat boven de deur brandde. Het knipperde dat we nu bij Amsterdam Amstel stonden. Ik haalde diep adem en stapte uit. Ik rechtte me rug en probeerde de straat uit te lopen met evenredige stappen op mijn nieuwe Laboutins. 57,59, 61.. 63 Hier was het: ik keek op naar het mooie herenhuis en naar de rozenstruiken die de oude muren verfraaiden. Zonder aarzeling belde ik aan.

‘Leg eens uit wat een tijdschrift zo speciaal maakt voor jou?’

‘Een tijdschrift komt tot stand omdat iemand, ergens de behoefte heeft om te bestaan. Diegene ziet het medium (tijdschrift) als een hulpmiddel om een gevoel, sensatie of gedragsvorm te bevangen. Ik wil het aanrijken, aanraken, zijn eigen textuur te ontdekken, het proeven, ik wil het oppakken: omgekeerd en andersom houden, ik wil het ding van ver en dichtbij zien. Maar de belangrijkste reden voor mij om een tijdschrift te maken? Ik wil die ervaringen, sensaties delen met zoveel mensen.

Het is een ziekte, een verslaving om alles wat er is te zetten op papier. Het lijkt voor mij een eindeloos beroep om te streven naar het perfecte tijdschrift. Het is de kunst om de balance te vinden tussen het schrijven (een oud medium) en grafisch design. Een tijdschrift is een never-ending story.

De verslaving van illegale feestjes

Wat maakt een illegaal feest zo bloedstollend, aantrekkelijk en opwindend?

Ik zat ongeduldig te wachten achter mijn MacBook. Binnen nu en twintig minuten zou ik horen waar het zich gaat afspelen: de locatie en tijd van het feest. Ik kon Apple niet de schuld geven van dit langzame communicatietraject. Zij hebben tot slot geen invloed op mijn illegale praktijken en de bijbehorende trage communicatiestroom. Ik keek naar buiten en zag de zon uitdagend, maar twijfelend schijnen. De herfst probeerde weer subtiel zijn eigenaardigheden door te voeren. Ik was echter hardnekkig niet chagrijnig te krijgen…

Twee uur later en wat herfstzonnestralen rijker
Samen met een energierijke vriendin fietste ik door de bossen opzoek naar een heftige bron van muziek. Na een half uur werden we halt geroepen door een wizz-kid met fashionable skinny jeans en een bottle of Johny Walker in zijn hand. Met zes dubbele tong vroeg hij of wij wisten waar de dichtstbijzijnde restaurant was met een toilet. “Dude, als je ons verteld waar we een ruïne kunnen vinden in dit eindeloze oerwoud, zullen wij even voor je Googlemapsen..” Blijkbaar vond hij dit een eerlijke deal en wees ons naar ons beoogde locatie.

Aangekomen op de ruïne, een ingedekte locatie van het feest, ging het… hard

De hype van de toekomst- de sfeer vertalend naar een abstract beeld van high wordende mensen die het niet kan schelen wat de buitenwereld op het moment doet. Commerciële partyorganisaties hebben bewezen dat hun grenzen zijn bereikt. Ze zijn gestopt met echt feesten, veel te vroeg blijkt. Maar het stopt nooit. Het gaat zich slechts ergens anders afspelen. Radicale veranderingen die slechts voelbaar zijn voor ruwe mensen die het nodig vonden om the art and roots of music in besloten kringen te delen.. Het stond op het punt om tot magische realisme gedoopt te worden. Back to basic.

Turntables, vinyl’s, after-summerbeats en not to forget: crazy freakin peepz! Na twintig minuten voelde ik al wat de toegevoegde waarde van een illegaal party was in mijn dagelijkse gestructureerde leven. Een dosis aan waardevolle snoepjes kon niet tippen aan het magische realistische comfortabele gevoel, slechts gecreëerd door de locatie, muziek en niet te vergeten de chille mensen.
Geen rijen lang voor veel te dure munten, chaotische garderobes, kluisjes. Noch na worden gekeken door hongerige party-photografen, arrogante fancygeklede uilen van hetzelfde geslacht of kilometerslange rijen voor het toilet.. I LOVE IT!

Crack