A romantic world of abstraction

Om te ontsnappen aan de dagelijkse voorstellingen van de zichtbare wereld, probeerde ik samen met een jonge, aanstaande topontwerper die ik had ontmoet door ‘toevalligheden’, de wereld te betreden van creativiteit en originaliteit. We zouden op een zekere zondag afspreken op het centraal station om mooie vormen, kleuren, lijnen en materialen in compositie samen te brengen.

Ik had een zwart-wit, oversized jurkje aan van zijde. Het jurkje was ontworpen naar het idee van K. Malevitch tijdens het Suprematisme. Ik denk dat ik best in die tijd had willen leven; een tijd waarin vormen zoals vierkanten, driehoeken en cirkels centraal stonden. Ze hadden niet alleen iets volmaakts, maar pasten ook enigszins bij mijn denkwijze. Die vormen hoefden van mij niet eens aan de juiste geometrische verhoudingen te voldoen, als ze maar in elkaar pasten.

Ik ben altijd opzoek naar iets nieuws: iets wat bij de tijd hoort met zijn eigen waardigheden en principes. Als het aan mij ligt, gaat abstracte kunst en creatie weer een sterke rol spelen in mijn dagelijks leven. Ik kan niet meer lui achterover liggen in mijn jurkjes met bloemetjes print in classicistische stijl, of zomaar ergens picknicken met zoete druiven in het zonnetje. Ik mis die tijd enorm. Ik heb het gevoel dat alles tegenwoordig moet passen in een elektronisch systeem: alles wat ik doe wordt op een één of andere manier geregistreerd. Ik kan niet eens lekker in de zon gaan liggen in m’n achtertuin met een bikini zonder dat er foto’s van mij worden gemaakt, die ik een dag later op een hyves-profiel terugzie. Ik kan ook niet eens een roze, diamanten dildo/vibrator kopen zonder dat de ING mijn geconsumeerde product kan achterhalen.

Naar mijn mening leven we weer een ongenoemde klassieke tijd, waarin alles geordend is. We moeten reëel handelen, anders komen we nergens. Hou ik me aan de (on) geschreven wetten en regels, dan accepteer ik de schijnbare werkelijkheid. Tot slot moet ik ook nog eens alles wat ik voel, beredeneren op basis van mijn verstand.

Mijn romantische tijdperk is ten einde. Daarmee bedoel ik niet het hoffelijk toespreken in literaire taal en liefdevolle spelletjes, Nee.. Het begrip ‘romantisch’ moet met een Engels perspectief worden opgevat in de zin van ‘ridiculous’ en ‘unnatural’. Ik kan niet meer ongeordend, irreëel en emotioneel leven. Mijn behoefte om enkele (on) geschreven regels te overtreden leidt slechts tot een nostalgische schuldgevoel. Als ik belangstelling krijg voor mensen die buiten het ‘normale’ vallen, wordt mijn belangstelling ernstig in de grond gestampt door de wijzere stemmen om mij heen.

Goed, acceptatie leidt hoogstwaarschijnlijk tot herstel van mijn nostalgische verlangen naar vrijheid. Mijn acceptatie begon tijdens de show van Ties Princen tijdens de derde editie van de Modebiennale in Arnhem. Hij gaf een aparte modeshow in de achtertuin van een laatbarok herenhuis. Zijn show had echter een Franse rococo sfeer: de herencollectie bestond uit letterlijke stillevens met bloemen als centrale kunstobjecten, borduurwerken in frisse pastelkleuren en het gebruik van sierlijke kant.

Ik stond front row te kijken naar een prachtige show die volledig in tegenstrijd was met mijzelf: vrijheid was blijkbaar toch niet vergankelijk…